DZIEWCZYNA NA TIMES SQUARE, PAULLINA SIMONS

Ostatnio mam taki nastrój, a nie inny i nie w głowie mi ambitniejsze pozycje, za namową koleżanki sięgnęłam więc po „Dziewczynę na Times Square” . Trzeci tom trylogii o Tatianie i Aleksandrze autorstwa Simons czeka na półce, ale chyba po niego nie sięgnę w przyszłości, o ile w ogóle. Nie chce sobie psuć obrazu o wielkiej miłości, jaki powstał w mojej głowie po przeczytaniu dwóch pierwszych tomów. Coś czuję, że runąłby on w gruzach, a tego nie chcę.

W „Dziewczynie na Times Square” poznajemy zapracowaną studentkę Lilyanne Quinn borykającą się z problemami finansowymi. Lily właśnie porzuca chłopak, matka zachowuje się jak dziecko i nie może jej wesprzeć ponieważ sama boryka się z wieloma problemami, z alkoholizmem i hipochondria włącznie, ojciec ucieka od problemów w swój własny świat, siostry właściwie tylko istnieją, brat – kongresman zajęty jest światem polityki… Jakby tego było mało jej współlokatorka i przyjaciółka znika w niewyjaśnionych okolicznościach. Lily zostaje ze wszystkimi problemami sama, nie ma się komu zwierzyć, nikt nie może jej przytulić do serca. Wydaje się, że wszystko może naprawić niespodziewana wielomilionowa wygrana na loterii, która spada na Lily jak grom z jasnego nieba, ale zamiast ucieszyć - przygniata. Niestety fortuna kołem się toczy i wkrótce Lily dowiaduje się , że choruje na ciężką postać białaczki…

Paullina Simons połączyła w tej powieści wątek romansowy, kryminalny i melodramatyczny w bardzo zgrabny sposób. Nie mogłam się przy tej książce nudzić, bo każdy motyw jest interesujący i ma znaczenie.  Przyznaję, że mam do Simons słabość i znowu wybaczę jej nieścisłości historyczne. W „Dziewczynie na Times Square” pojawia się wątek polski, ponieważ babcia Lily pochodzi z okolic Gdańska. Mamy więc wplecionych nieco wspomnień wojennych, jednak widać, że autorka do tej lekcji się niezbyt przygotowała.  Jednakże, przymknęłam na to oko, bo całokształt powieści bardzo przypadł mi do gustu. Znowu z zapartym tchem przeżywałam rozterki sercowe głównej bohaterki i wzdychałam „jak oni się kochają!”. Taka już romantyczna dusza ze mnie, nie da się tego ukryć, chociaż muszę przyznać, że Simons balansuje czasami na krawędzi kiczu.  Jednak nie wątek romansowy jest najmocniejszą stroną powieści. Walka Lily z chorobą w jej różnych fazach, jej przemyślenia na temat życia i śmierci, ewolucja jako osoby - to właśnie skradło moje serce.  Tak, pękało mi z rozpaczy, kiedy czytałam, jak mało wsparcia i pomocy otrzymała od egoistycznych i tchórzliwych bliskich, zbyt zajętych swoimi sprawami.  Czasami pomniejszali oni istotę jej choroby, czasami próbowali wyciągnąć z niej jak największe korzyści. Jakie to smutne i prawdziwe.

„Dziewczyna na Times Square” to także historia rodziny alkoholika, we wstrząsający sposób zostało pokazane jak choroba alkoholowa niszczy wszelkie więzi i rozprzestrzenia swe macki na wszystkich członków.  Ziemia się burzy. Kłamstwa, sekrety, oszustwa wypływają na powierzchnię, wszechświat pragnie się oczyścić, demony wychodzą z ukrycia, a prawda wychodzi na jaw. To powieść o tajemnicach i sekretach, które są starannie ukrywane, a których poznanie może przynieść wiele bólu i cierpień, ale także uleczyć dawne schorzenia. 

Powieść Paulliny Simons jest świetnym czytadłem od którego nie mogłam się oderwać, ale także powieścią, która pozwoliła mi się zamyślić nad wieloma sprawami. Dokładnie tego teraz potrzebowałam i wiem, że to nie będzie ostatnia książka tej autorki po jaką sięgnę. 

Paullina Simons, Dziewczyna na Times Square/The Girl in Times Square, przeł. Katarzyna Malita, s.479, Wydawnictwo Świat Książki, Warszawa 2012.

Zdania napisane kursywą są cytatami z książki.

----------------------------

Książkę przeczytałam w ramach wyzwania "Z literą w tle".